Een leven vol angst

EEN LEVEN VOL ANGST 

Een op de 5 Nederlanders heeft te kampen met angst. Helaas is angst nog lang niet overal bespreekbaar. Het taboe wordt vooral veroorzaakt door schaamte. Doordat angst vaak wordt verstopt en verzwegen denken veel mensen onterecht dat zij een van de weinigen zijn met een angststoornis.
Dimitri de Groodt, een actieve kwartiermaker bij Mikado, is die schaamte voorbij. Het heeft vele jaren geduurd, maar tegenwoordig geeft hij presentaties over zijn angststoornis: sociaal maatschappelijke faalangst. Zijn verhaal heeft mij diep geraakt en zal waarschijnlijk ook jou raken.

Lees hier het verhaal van Dimitri over hoe angst vanaf zijn jonge kinderjaren tot op de dag van vandaag zijn leven bepaalt.

 

Als jongetje voelde ik me niet gewenst

Dimitri is 5 jaar als zijn ouders gaan scheiden. Om het weekend gaat hij naar zijn vader. Dat is niet iets om naar uit te kijken, want zijn vader doet geen moeite het hem en zijn 2 zusjes naar de zin te maken. Ze moesten klusjes doen, krijgen amper te eten en worden aan hun lot overgelaten.
Als reactie op het gedrag van zijn vader ontwikkelde Dimitri verlatingsangst. Hij was als de dood dat zijn moeder hem ook zou verlaten, de enigste persoon waar hij zich veilig bij voelde. Omdat hij dus krampachtig alles goed wilde doen voor zijn moeder, ontwikkelde hij ook faalangst.
Deze angsten gaan gepaard met hevige stress. Als Dimitri 16 jaar is gaat hij van school af omdat hij de angst niet meer de baas kan worden. Hij was letterlijk ziek van de stress.

 

Werken wordt onmogelijk

Omdat Dimitri niet meer naar school wil, moet hij van zijn moeder fulltime gaan werken. Dat is een nachtmerrie voor hem. Werken betekent presteren en de faalangst werd hierdoor alleen maar erger. Hierdoor ontstond er onenigheid met zijn moeder en Dimitri verhuisde noodgedwongen naar zijn vader. Ook bij hem wordt hij gedwongen te werken, maar door de angst werd hij om de haverklap ziek.
Als hij 17 is, wordt hij opgeroepen voor militaire dienst. In de machocultuur van het leger was normaal functioneren voor Dimitri helemaal onhaalbaar: na een half jaar wordt hij naar huis gestuurd met groot verlof.
Weer bij zijn vader gaat het uiteindelijk ook mis. Dimitri stond nog steeds stijf van de stress en zijn vader had geen enkel begrip voor de problemen en verweet Dimitri dat hij gewoon lui was. Na een ruzie wordt Dimitri het huis uit gezet.

 

Leven op water en biscuitjes

Dimitri belandt op straat, of eigenlijk in de schuur van zijn vader waar hij zonder geld leeft op water en biscuitjes. Na een half jaar neemt zijn vader hem toch weer in huis en staat met de nodige weerstand toe dat Dimitri niet opnieuw aan het werk hoeft. Nadat hij een uitkering heeft aangevraagd, krijgt hij te maken met sollicitatieplicht. Als hij op het matje moet komen bij de consulente omdat hij niet solliciteert omdat hij dat niet aankan, barst de bom. Op haar advies komt Dimitri dan eindelijk terecht bij het RIAGG. De psycholoog vindt echter dat hij gewoon moet werken, want dan zullen zijn angsten vanzelf weggaan. Na 3 mislukte pogingen wordt hij ontheven van zijn sollicitatieplicht.

 

Een nieuw begin?

Als Dimitri 20 jaar is, gaat hij op zichzelf wonen. Hij gaat een opleiding systeembeheer volgen via het Arbeidsbureau. In overleg mag hij zelf zijn tijden bepalen en er wordt rekening gehouden met zijn belemmeringen. Dimitri vindt de opleiding geweldig en haalt binnen de kortste keren zijn diploma. Hij mag van het opleidingsinstituut lesmateriaal gaan schrijven. Zodra deze klus is geklaard, komt hij weer thuis te zitten en krijgt hij een enorme terugval. Er komen nieuwe angsten bij: dwangstoornis en controledwang. Na 2 jaar is hij de hele dag alleen nog maar druk met dwangmatig dingen doen en controleren; de angst is volledig geëscaleerd.

 

Therapie en vrijwilligerswerk

In 2007 krijgt Dimitri intensieve therapie. 5 Maanden lang worden al zijn angsten onder de loep genomen en aangepakt. Hij leert voor het eerst zichzelf kennen. Het is een zware periode, maar hij knapt ervan op en leert veel.
In 2008 gaat hij op zoek naar vrijwilligerswerk en gaat aan de slag bij de Computersoos voor senioren en werkt hij achter de bar bij de WijKern in Duiven. Hij blijft bang voor terugvallen en die komen er ook. Zodra een angst de kop op steekt zoekt hij hulp bij een zelfhulpgroep. Als hij in 2018 in een zware depressie belandt, voelt hij zich weer als het afgewezen jongetje van 6 jaar. Hij krabbelt er toch weer uit en gaat op zoek naar structuur in zijn leven. En die vindt hij onder andere bij Mikado, waar hij Lucia gaat helpen als kwartiermaker.

Nu gaat het hard; Dimitri wordt betrokken bij de organisatie van Connection. Connection is een groep voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. Ze komen wekelijks bij elkaar om gesprekken te voeren, ervaringen te delen of gewoon een kopje koffie met elkaar te drinken. Hij zit er helemaal op zijn plek en maakt nieuwe vrienden. Langzamerhand nemen zijn angsten af en hij maakt weer leuke dingen mee. Na een half leven zichzelf te hebben afgesloten, komt de deur weer steeds verder open te staan.

 

Hoe gaat het nu met Dimitri?

Als ik hem dit vraag, zegt hij dat hij vorig jaar niet zou geloven wat hij nu allemaal doet. Het gaat goed met hem, al blijft onrust en onzekerheid over zichzelf hem nog wel eens plagen. Maar hij houdt zich nu minder bezig met wat andere mensen van hem vinden. Hij is eigenlijk een echt ‘mensenmens’, hij is oprecht geïnteresseerd in anderen en praat graag.
Dat praten doet hij ook graag voor de lokale politiek. Hij geeft presentaties over zijn leven vol angst in de hoop dat het stigma dat op mensen met een angststoornis rust, verdwijnt. Door politieke partijen bewust te maken van het grote aantal mensen dat leeft met angst en psychische stoornissen, hoopt hij hun beleidsbeslissingen positief te beïnvloeden.

Inmiddels heeft Dimitri een groep mensen om zich heen waarop hij kan terugvallen. Nou nog een leuke vriendin en Dimitri is weer helemaal klaar voor de toekomst!